Article
0 comment

Dromen, durven, doen en gaaan

Dromen, durven, doen en gaaan

Wat een week was dit! Een week waarin er een gemene verkoudheid me zomaar durfde aan te vallen, waardoor mijn holtes flink verstopt kwamen te zitten met bijbehorende hoofdpijn. Een week met veel afspraken en deadlines in combinatie met een door de verkoudheid flink vertraagd werktempo. En donderdag een dag waar ik al weken naar uitkeek, het event van mijn eigen business coach Debbie Bernasco. En dat event zette behoorlijk wat in beweging.

Daarom nu een persoonlijk blog over dromen, durven en doen.

Dromen

Ik droom al jaren veel en graag, en zeer zeker niet alleen ’s nachts. Ik droomde van verre reizen, een leven vol van de dingen die ik het allerliefste doe en vooral een leven zonder stress. Ik droomde van voldoende geld om volledig vrij te zijn om in mijn leven en werk te doen waar ik zin in heb. En ik droomde van rust, tijd om tot mezelf te komen, tijd om naar binnen te keren, tijd om te voelen, tijd om te genieten. Tijd, tijd, tijd, zoveel van mijn dromen draaiden om tijd. Want dat is waar ik gevoelsmatig het meest een tekort aan heb.

De dagen, weken, maanden, jaren vliegen me door de vingers heen. En op de een of andere manier lijkt het ook steeds sneller te gaan. Ik weet nog dat mijn oudste voor het eerst in mijn armen werd gelegd en ik verwonderd naar mijn mannetje keek, was hij echt in mij ontstaan en gegroeid? En kijk hem nu een 12-jarige gespierde spijker van 1,70 m met schoenmaat 44, die volgend jaar naar de middelbare school gaat.

De afgelopen jaren heb ik al best heel wat dromen waargemaakt – een reis naar Amerika met ons gezin, in mijn eentje een week naar New York, mijn eigen bedrijf beginnen om mijn werk makkelijker te kunnen combineren met ons gezin en nog veel meer kleinere dromen.

Maar ik ben nog lang niet uit gedroomd. Nog steeds droom ik van dat leven waarin ikzelf de regie heb – werk en privé moeiteloos combineer, alles kan doen wat ik maar wil en vooral kan leven van mijn coaching (op dit moment combineer ik het nog met mijn werk als vertaler/ondertitelaar). En deze week tijdens het event van Debbie voelde ik weer hoezeer ik ernaar verlang om die droom te laten uitkomen. En ik besefte dat het enige wat ik er echt voor nodig heb een flinke dosis lef en daadkracht is.

Durven

Vrijdagmiddag viel er een envelop op de mat voor mij.
Een kaart van Debbie om me te bedanken voor m’n aanwezigheid tijdens haar event.

De tekst op de kaart luidde:

Durf te dromen
Durf te geloven
Durf te doen

En dat kwam flink binnen. Want, durf ik dat? Durf ik nu er nu echt voor te gaan om mijn dromen waar te maken?

Er zijn van die momenten in je leven dat je ineens ergens klaar mee bent. Klaar met bepaalde patronen die je eigenlijk al heel lang niet meer dienen, klaar met geleefd worden, klaar met je te laten leiden door wat anderen van je verwachten. Klaar met bang zijn voor het onbekende, klaar met twijfelen, klaar met denken dat alles perfect moet zijn voor je de daadwerkelijke stap zet.

Dromen durfde ik al heel lang, groots dromen ook.

Durven geloven, dat was een lastige. Altijd was er die angst om tekort te schieten, om iets niet goed te doen, om mensen teleur te stellen, om uit vastgeroeste patronen te stappen, angst dat anderen het niet leuk zouden vinden als ik zou gaan doen wat ik echt wilde, dat ik niet goed genoeg zou zijn.

Die angst, die durfde ik dit weekend ineens in de ogen te kijken. Durf ik echt in mijzelf te geloven? Durf ik er echt voor te gaan nu? En ineens kwam de leeuw in mij naar boven en was daar die keiharde JA. Ja, ik durf te geloven dat dit is wat mij te doen staat en ik ga het doen ook.

Doen

En zo kwam ik in actie. Al drie dagen ben ik druk aan het dromen, schrijven, nadenken, plannen, schrappen, herschrijven en repeat.

Het was alsof de inspiratiestroom ineens weer op gang kwam. En niet hortend en stotend, nee, als een geoliede machine begon de trein weer te rijden. De mist in mijn hoofd is opgetrokken en de winterslaap is definitief afgeschud.

Als ik mijn droom wil waarmaken, moet ik actie ondernemen, moet ik mijn planningen uitvoeren, moet ik grenzen stellen aan mezelf en mijn omgeving en moet ik effectief met mijn tijd omgaan. En dat blijft ook voor mij een uitdaging, maar de urgentie is er en dat voelt ineens heel anders.

Al zo lang bleef ik maar in mijn eigen kringetjes rondgaan, wel van alles willen en ook wel plannen maken, maar steeds niet daadwerkelijk ten uitvoer brengen. Altijd was er nog wel weer een bezwaar te bedenken of was er iets nog niet goed genoeg, was ikzelf nog niet goed genoeg, zou het te lastig zijn voor mijn omgeving. En steeds weer werd ik opgeslokt door de maalstroom van mijn bestaan en vastgehouden door alle verwachtingen en verantwoordelijkheden die ik op me voelde drukken.

Ik heb de sprong al eerder gewaagd, toen ik mijn baan als logopedist opzegde en volledig voor mijn vertaalwerk ging en daar heb ik een succes van gemaakt. Nu ga ik die sprong nog een keer weer wagen en mijn coaching op de eerste plek zetten. En het is zo fijn dat ik het niet alleen hoef te doen, maar dat ik Debbie naast me heb als sparringpartner, vraagbaak, stok achter de deur, mentor en motivator.

En echt, ik heb er zo’n zin in!

Geef een reactie

Required fields are marked *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.