Article
4 comments

Eigen zuurstofmasker eerst introvert ondernemer vrouw moeder zelfzorg

selfcare - lief voor jezelf - zelfzorg - introvert - ondernemer - vrouw - moeder

Ken je dat? Dat praatje in het vliegtuig over wat te doen in geval van? Een van de dingen die daarbij worden uitgelegd is het gebruik van het zuurstofmasker. Toen wij een paar jaar terug met de kinderen naar Amerika vlogen, hoorde ik het weer. En een zin die eruit sprong was: Zet eerst je eigen zuurstofmasker op en daarna pas dat van je kinderen.
Wat?!! Dat ging volledig tegen mijn gevoel in natuurlijk – eerst de kinderen en dan pas ik.

Maar na de eerste weerstand besefte ik dat het klopt én dat dat niet alleen geldt in het vliegtuig maar ook in je werk en in je privéleven. Maar oh, wat gaat dat nog vaak mis.
Daarom een pleidooi voor goed voor jezelf zorgen en vooral wat vaker je eigen belangen vooropzetten.

Een kleine situatieschets

Toen mijn kinderen (nu 12 en 14) nog een heel stuk kleiner waren – laten we voor het gemak tien jaar terug in de tijd gaan – was het een drukte van belang. Ik ben een hele bewuste moeder die het heel belangrijk vind om er te zijn voor haar kinderen. En boy, dat was in die tijd zeker het geval. Dag en nacht stond ik voor ze klaar, één kik en ik stond naast hun bed bij wijze van spreken (en dan echt bij wijze van spreken, want als je jongste geen nacht doorslaapt tot ze 4,5 is, ben je na verloop van tijd niet altijd zo snel meer, haha).

Inmiddels had ik mijn baan in loondienst opgezegd en ging ik volledig voor mijn vertaalwerk, dus dat combineerde ik met de zorg voor de kinderen. En ook in mijn werk stond ik steeds paraat – ik had klanten van over de hele wereld en kreeg dus zo’n beetje 24 uur per dag mail binnen. En aangezien het in de vertaalwereld echt wel zo werkt dat je er snel bij moet zijn, was mijn mail vrij prominent aanwezig.

Daarnaast was daar natuurlijk ook nog het huishouden waarin altijd wel iets te doen was. En uiteraard wilde ik ook nog een leuke partner zijn voor mijn lief. Mijn me-time momentjes waren dus hoofdzakelijk beperkt tot de schaarse momentjes dat ik alleen op het toilet zat of onder de douche stond.

Moe

En ja, moe was ik wel, maar hé, ik had hier zelf voor gekozen, dus het hoort er gewoon bij. En als ik dan eens chagrijnig was omdat ik echt even behoefte had aan tijd voor mezelf, dan hoorde ik altijd weer die stemmetjes in mijn achterhoofd: Doe niet zo egoïstisch zeg. Klaarstaan voor een ander is belangrijk. Je moet zorgen voor je naasten.

En dus ging ik maar weer door en negeerde ik mijn eigen gevoel. Met uiteindelijk vaak als gevolg dat ik ziek werd. Mijn lichaam zal wel hebben gedacht, wie niet luisteren wil moet maar voelen, stilstaan zal je!

En toen was ik introvert

Het staat er een beetje gek natuurlijk, alsof ik zo ineens introvert was. Dat is natuurlijk niet zo, maar ik had het beestje nooit een naam gegeven en had er ook nooit zo bij stilgestaan. Maar in, ik denk, 2014 kwam ik de TedTalk van Susan Cain tegen over de kracht van de introverte mens. En daar herkende ik mezelf zo gigantisch in dat ik er niet omheen kon. Het was een openbaring en ergens ook een opluchting, hé, zie je nou wel dat ik niet gek of raar ben. Ik ben gewoon introvert, dat is mijn aard en daar horen al deze “gekkigheden” bij.

Boekenwurm en leergierig als ik ben, ging ik er uiteraard meer over lezen. En wat ik ook over introvert zijn las, overal ging het onder andere over alleen-tijd nodig hebben, graag alleen zijn, rust nodig hebben. En dat dat niet egoïstisch is, maar gewoon pure noodzaak voor introverte en sensitieve mensen. Om goed te kunnen functioneren hebben we het nodig om goed voor onszelf te zorgen.

Om er voor anderen te kunnen zijn, moeten we er eerst voor onszelf zijn. Alleen dan kunnen we een ander ook geven wat hij of zij nodig heeft – als mens, als partner, als moeder, als dochter, als vriendin, als medewerker én zeker ook als ondernemer.

Hoe ik het nu doe

Inmiddels heb ik wat meer mijn weg gevonden in het lief zijn voor mezelf. En echt, het gaat heus niet altijd goed hoor. Ook ik vergeet mijn grenzen nog weleens en wordt dan keihard teruggefloten door mijn lijf en hoofd.

Maar door de jaren heen heb ik wel steeds meer mijn eigen weg gevonden in hoe ik met mijn tijd en energie om kan gaan. Wat dat betreft ben ik ook wel blij dat ik ondernemer ben, omdat dat me de vrijheid om mijn tijd flexibel in te delen, waardoor ik ook overdag ruimte voor mezelf vrij kan maken.

Ik heb een aantal leefregels voor mezelf ontwikkeld, die ik met vallen en opstaan hanteer.

Mijn streven is om elke dag drie keer een half uur te gaan wandelen, lekker even naar buiten, mijn gedachten de vrije loop laten, frisse lucht opsnuiven en even uit mijn hoofd komen. Vindt mijn fitbit ook erg leuk!

Als ik de stresslevels voel stijgen en voel hoe mijn schouders gespannen raken, pak ik een kop thee en mijn telefoon, doe ik mijn oortjes in en luister ik naar wat meditatie-/mantramuziek. Dat is voor mij echt een instant-relaxmoment.
En dit is mijn favoriete nummer: Just Breathe van Kira Willey.

Ik kies voor voeden in plaats van vullen – en dat heeft voor mij heel erg te maken met de grote tijdslurpers in de vorm van tv en social media die bij mij altijd op de loer liggen. Ik leid mezelf heel makkelijk af door op Facebook of Instagram of Pinterest te gaan onder het mom van inspiratie opdoen en kijken wat er leeft. Maar als ik heel eerlijk ben, is het vooral afleiding. En dus voedt het niet, maar vult het. En dus kies ik ervoor om minder mensen te volgen, minder vaak te kijken en minder lang.

Minder afleiding van filmpjes en blogs van inspirerende ondernemers die NIET bij mij passen – omdat die me juist elke keer van mijn eigen pad trekken. En wat daar mooi op aansluit is dat ik onlangs ben begonnen om mijn tijd op een andere manier in te plannen. Ik plan mijn tijd in blokken in – en plan dan dus ook echt bewust tijd in om te wandelen, om te schrijven, om te lezen, om te coachen, om te ontwikkelen, om social media updates te schrijven, etc. En waar ik altijd een hekel had aan een planning (ook omdat ik me er nooit aan hield), merk ik nu dat het me ook veel rust geeft. Ik weet wat ik te doen heb en kan me daar in de tijd die ik ervoor heb ingepland ook gefocust aan werken.

En iets wat ik echt puur voor mij doe en waar ik me heel graag mee verwen, is dat ik minimaal 1 keer heerlijk uitgebreid in bad ga. Met mijn favoriete Rituals badschuim en als ik zin heb een gezichts- en haarmasker. Daarmee doe ik mijn lijf zo’n enorm plezier – alleen al dat moment van in bad stappen en tot m’n kin onder water gaan, alle spieren ontspannen. Ik sloeg het zo vaak over onder het mom van het kost te veel tijd, maar het is zo belangrijk voor mij dat dat gewoon geen optie meer is.

Ik stop met voor me uitschuiven. Bij alles waar ik bij denk dat is iets voor later of ooit, vraag ik me af – hoe graag wil ik het? Hoe belangrijk is het voor me? Want als het iets is wat ik echt graag wil, moet ik het nu doen. Niet wachten tot ooit, want wie zegt mij dat ooit wel komt? We leven nu, dus wil ik nu ook de dingen doen die ik echt graag wil. Het hoe komt wel.

En jij?

Hoe zit het bij jou? Welke plaats gun jij jezelf in jouw leven en jouw werk? Ben je de hele dag aan het rennen voor jan en alleman en plof je aan het eind van de dag uitgeput op de bank?

Of lukt het jou al om meer ruimte voor jezelf te creëren? En hoe doe je dat dan? Hoe zorg jij ervoor dat JIJ ook aan bod komt in jouw drukke leven?

Als vervolg op dit blog wil ik een blog schrijven met 25 ‘eigen zuurstofmasker eerst’ tips. Ik vind het dus superleuk om te horen hoe jij het doet en wat voor tips jij misschien hebt. En wie weet lees je ze dan wel terug in mijn volgende artikel!

4 Comments

  1. Het fijnste vind ik om af en toe een dagje te gaan wandelen. Een paar uur heerlijk naar buiten met vriendin, kind of man. Dan kan ik er weer helemaal tegen aan!

    Reply

    • Oh jaaaa, Ilse, dat vind ik inderdaad ook heerlijk! Deze komt zeker terug in de lijst.

      Reply

  2. Ha Tineke, heb met plezier je ‘zuurstofmasker-verhaal’ gelezen.
    Ik dacht bij 3x een half uur wandelen per dag, je hebt vast een hond. Mij lukt het niet om elke dag een half uur te wandelen, wat ik me steeds voorneem. Heb mijn man voorgesteld een hond te nemen, maar hij vond dat geen goed idee. Verder herkenbare boodschap. Ook voot extraverte types, zoals ik. En ook moeder. Maar van inmiddels volwassen mensen. Toen zij uitvlogen, moest ik mezelf weer vinden. Lege-nest-syndroom was diagnose.
    Maar gelukkig ben ik genezen, en voed mij met de dingen die er toe doen. En ja, same here, vullen is slechts een vlucht. Mooi gezegd trouwens. Toch fijn dat ik jou even heb bezocht. Dank voor je blog. Keep up the good work!

    Reply

Geef een reactie

Required fields are marked *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.